In shock 

Vanmiddag rond half drie kreeg ik de schok van mijn leven.. “Voor altijd”, spookte er door mijn hartkloppingen, oorsuizingen en paniek heen. Wat? Wat gebeurt er hier? Is dit een grap, maar dan wel een hele zieke. Is dit een nachtmerrie?? En wanneer word ik wakker??? Het is een dierbare vriend die er al meteen voor me is, dit terwijl hij op vakantie is. Hij en zijn vrouw waren eigenlijk bijna de enigen die veel van ons weten, waarvan je het niet in een blog wilt lezen.

 Ik bescherm mijn gezin al jaren met man en macht. Ik vind ons kwetsbaarder omdat we niet ‘standaard’ zijn. En deze blog maakt ons kwetsbaarder dan dat ik wil. Ik bedoel Rianne’s laatste blog dus. Goed, het staat geschreven. Niks meer aan te doen. Rianne en ik hebben veel meegemaakt. Ik dacht, naïef als ik ben, dat we alles gingen overwinnen. Wacht al ruim twee jaar op haar want dat is zoals ik het ervaar. Gehavend en wel was deze strijd niet makkelijk. Zij letterlijk en ik figuurlijk natuurlijk. Weet je, niemand bereid je voor op wat er allemaal komen gaat. Wij kregen ‘m flink!! 

Ik heb na een zware en moeilijke periode, vier jaar geleden, troost gezocht bij iemand die ik zag als een goede vriend. Mijn vader kreeg kanker, (mijn allerbeste vriend en held) ons bedrijf ging slecht, onze relatie was verstoord en ik in de armen van vriend om uit te huilen. Lekker cliché, lekker rtl 4 drama, maar al snel werd duidelijk dat ik nooit maar dan ook nooit zonder Rianne verder wilde. Ik deed er alles aan om alles te doen slagen. Bleef mij wegcijferen want Rianne was niet gelukkig. En zette steeds hoger in op haar geluk. Haar geluk was mijn geluk en niet andersom! En onze kinderen verdienden twee liefdevolle ouders! Knokken en doorgaan. Angst en verwarring gingen steeds meer een rol spelen. Zou ik het volhouden. Weet je, ik weet zeker dat ik altijd in Rianne blijf geloven. In ons. Ik heb haar vertrouwen beschaamd. Ze had genoeg aan zichzelf en haar pijn en dan deed ik haar dit aan. Maar ik wilde zo graag ook een vrouw zijn die begeerd werd. En nu herhaalde alles weer nu zij echt vrouw werd. Weer geen volwaardige relatie maar weer verwarring. Alleen dit keer ging ik niet de fout in dus snap niet wat ik fout heb gedaan. Houden van is nooit veranderd. Mijn fouten erken ik. Knokken zal ik tot bloedens toe doen. Zo hebben wij elkaar ook leren kennen. Ik ben trots op haar en van mijn kant komen we er wel uit maar it takes 2 to tango I am afraid… 

Advertenties

Intimiteit 2.0

Dit waren heel veel maanden die voorbij gingen! Moeilijk! Het leek alsof we steeds verder van elkaar verwijderd raakte. Waar zat dat nou in? Wat ging er mis??Ik stapte er meer dan twee jaren geleden vol in. Die hele transitie. Sneltrein en gaf geen haltes aan. Wat gebeurde er toch? Geen enkele hint, geen enkel handvat? Of soms toch een fragment. Maar meestal net niet genoeg om verwarring te ontwarren. Ik werd moedeloos, stuurloos, zelfs ongelukkig. Een relatie zonder intimiteit? Kijkend naar elkaar maar elkaar niet meer vinden en de zoektocht bijna opgevend… Laatst in de nacht zagen we elkaar weer terug. Ook verdrietig want we werden allebei geconfronteerd met een gevoel wat herkenning gaf maar ook iets wat er niet meer is. Het goede gevoel is dat Rianne gelukkig op vele punten nog steeds heel veel heeft meegenomen naar het heden zodat ik haar herken en haar vertrouwt vind. Ze is zachter, liever en betrokken bij mijn gevoelens. We beginnen weer een basis te krijgen. Eindelijk weer wat houvast te voelen. Ik heb haar gemist en zou haar niet meer kunnen afwijzen omdat alles ‘te nieuw’ is. Nee dat is gelukkig dus niet zo. Alles is dus toch niet helemaal anders. Ik herkende nog haar blik van liefde en het ons! Oké, het blijft toch echt nog een hele weg, maar het is wel belangrijk om je te concentreren op elkaar en vanuit vertrouwde herkenningspunten weer te genieten van intimiteit met elkaar!

Bestemming gevonden 

  
Wanneer je beseft dat je aan een nieuw hoofdstuk in je leven begint is het belangrijk dat je het oude goed afsluit. Omdat de transitie van mijn partner ineens zo snel ging kon ik het oude niet afsluiten en raakte stuurloos. Haar snelheid en haar euforie gaf mij het gevoel een spelbreker te zijn als ik om meer tijd zou vragen. Er was geen ruimte voor ……..

Ik wist wel dat het goed zou komen maar waar bleef ik met mijn gevoelens. Ik was nog bezig het verlies van mijn vader te verwerken. Ik was nog naar mijn plekje aan het zoeken. Ik realiseerde mij ook nog zoekende te zijn naar mijn eigen ik. De afgelopen 5 jaar wist ik niet goed in welke relatie ik paste. Terwijl ik mijn prins op het witte paard had werd ik verliefd op een vrouw. Dit hebben wij een plekje gegeven. In mijn thuis situatie blijven was voor mij ook een soort van veilige schuilplaats naar de boze buitenwereld. Ik had zo het huisje boompje beestje gevoel van thuis mee gekregen. En vergat niet dat ik heel veel aan mijn partner te danken heb. Dit maakte de transitie toch moeilijker dan ik dacht. Ik zou nu zelf ook helemaal om moeten gaan en dat durfde ik gewoon even niet. Ook kreeg ik tegen alle verwachtingen in ook last van de bekende rouwverwerking. Ik wilde haar geluk niet in de weg staan met mijn gevoelens en vond iemand in de privésfeer waar ik mee kon praten. Ik deed dit helaas stiekem waardoor wij een enorme ruzie kregen. 

Het is nog maar kort geleden dat ik Rianne volledig omarm als mijn vrouw. Volledig de vrouwenliefde omarm. Ik ben nu ook eindelijk om en bevrijd!!!

Power

ik besef mij dat ik de afgelopen 4 jaar wel heel erg veranderd ben. Ik ben assertiever geworden en geef heel duidelijk mijn grenzen aan. Vroeger was dat anders, ik was nog zoekende naar mijzelf en mijn bestemming. Daar kwam verandering in toen ik deel nam aan een coming-out groep voor vrouwen. Ik herkende veel in de verhalen van andere vrouwen en voelde me welkom en thuis tussen de lesbiennes. Alles was helder en kon mij toen verder ontplooien. Ik leerde hierna andere lesbiennes kennen, waarvan één een dierbare vriendin is geworden, zij heeft mij veel bijgestaan en geleerd.  ( bedankt lieve P).

Van alleen maar meisje-meisje zijn ging ik ook helpen op de werkvloer van ons bedrijf. Ik voelde mij zo gelukkig en sterk in een bouwvakkersoutfit en eindelijk niet meer zo kwetsbaar. Ik kwam er achter dat je je heel mannelijk kunt voelen zonder er een te zijn. Het is zoveel beter om jezelf te zijn dan altijd je best te moeten doen om iemand te zijn, daar kan mijn man over meepraten. Vandaar dat elke stap van mij ook goed te vatten is voor hem. Die steun heb ik in ieder geval.

Ik ben nog steeds op reis en wil nog veel beleven en bereiken. ik vindt het ook fijn om in deze wat voor anderen te kunnen betekenen. Ik ben al een tijdje gespreksleidster bij een vrijwilligersorganisatie voor vrouwen en zou ook iets willen doen met mijn situatie waarin mijn man eindelijk weer een vrouw wordt.